با هوسی

بدکی نیست که با موی تو در آمیزم.

جمعه پنج تیرماه 1388 رفت×

سالی که با نحسی شروع شد.سالی که با خون رنگ شد.

بی خبر رفت سبک و تنها.

تازه فهمیدم آدمهایی که می میرند و می روند چقدر خودخواه هستند.

پدر رفت.

منطق در ایران زمین انواعی دارد که هر کدام از آن انواع به انحای مختلفی مورد استفاده قرار می گیرد:

منطق دیروز : همه مثل من فکر می کنند و غیر از این نیست به عبارت دیگر خورشید به دور زمین می چرخد و می گردد و می سوزد.

منطق امروز:انسانها یا مثل من فکر می کنند و یا مثل من فکر نمی کنند و واضح  و مبرهن است که دسته دوم از آدمیت به دور است و خونش مباح.( البته شاید زمین به دور خورشید بگردد)

منطق فردا:خورشید به دور زمین می گردد...

            به دونقش وبه دوصورت به یکی جان من وتو

من وتو بی من وتو جمع شویم از سرذوق       

       خوش و فـــارغ ز پـریشـان و خرافات من وتو

  چند وقتی میشه که به روز نکردم هر چند دلایل موجهی برای این کار داشتم، اما باز هم دلم برای اینجا تنگ شد.این چند وقت اتفاقایی افتاد که از تحمل من خارج بود روحم جیغ بنفش می کشید و جسمم فقط و فقط نگاه میکرد.

همیشه فکر میکردم جنگ مردم علیه مردم یه خاطره تلخ تو ذهن بشره که دیگه فراموش شده. اما اتفاقهای این چند وقته باعث شد به اشتباه خودم پی ببرم. شاید یک روز قصه زنی رو که بر اثر ضربه باتوم بچه اش سقط شد رو نوشتم. شاید یه روز قصه چشمهای سوخته مردم از فلفل رو نوشتم و هزاران شاید دیگر. شروع این مطلب رو با گزیده ای از غزل شمس شروع کردم.  شاید که خیری بود برای من و تونستم هر دو روز یک بار به روز کنم.

نمی خوام ناله کنم غر بزنم اما خسته ام.به قول م.امید هی فلانی شاید زندگی همین باشد.این مطلب فقط یه اعلام حضور بود حضوری که شاید بتونه یا تاثیر کوچک بذاره.سبز باشید.

یه شلوار لوله تفنگی سرمه ای٬ با یه کفش All stars ساق بلند مشکی که بندهاشو از پشت پا آورده بود و بین مچ و ساق پا یه گره پاپیونی زده بود.تی شرت georgy armani سفید تنش بود که روی اون با font bold نوشته شده بود :FLY. خیلی وقت بود هم دیگه رو میشناختن .خانواده هاشون مخالف بودن اما.

این آخری ها اوضاع خوب نبود. به هر کی می رسیدن ادای عاشقایی رو در می آوردن که ۶ ماه از آشناییشون بیشتر نمیگذره اما خودشون خوب می دونستن که این رفاقت ۴ ساله دیگه به یه نخ بنده.لبخندهاشون برای دل دیگران بود و دعوا و جار جنجال برا دل خودشون.

-دوست دارم.

-می دونم.

-تو دوسم نداری؟

-اره عزیزم منم دوست دارم.

-پس چرا نگفتی.

-گیر نده دیگه.

خیلی این جمله رو شنیده بود اما ایندفعه براش گرون تموم شد. دستشو کشید و دوید طرف خیابون.چشماش بست ٬دستاهاشو باز کرد و با سرعت روی جدول خیابون دوید. مثل یه پرنده سبک داشت پرواز می کرد.اگر یه کم دیگه می رفت به ستاره ها می رسید٬هوس کرد دختر رو با خودش ببره آخه اون خیلی ستاره ها رو دوست داشت.

دختر جیغ می زد. وسط خیابون منتظر بود٬ مستاصل بود. این پا اون پا می کرد.برگشت طرف جوب آب و رفت تو آب. دستشو انداخت و موهای مشکی و طلایی شو دونه دونه از جا کند.پسر همین که می خواست از خیابون رد بشه با ضربه یه تویوتا پرت شده بود تو جوب و در جا مرده بود.

رنگ آب قرمز بود و مانتوی دخترک خیس.طرح مشکی و طلایی و قرمز موهای دخترک فراموش نشدنی بود.

گفته باشم دلم را هم سهمیه بندی کردم به هرکسی به مقدار لازم می رسد٬ نگران نباش.انگار این پیچ های جاده تمامی ندارد کاش می توانستم خودم را گول بزنم ُمثلا با یک شکلات تلخ بد نبود. کاش خودم را به آغوش دره می سپاردم همان دره ای که در ورودی اش درباره شعور نداشته ام صحبت کرده و اینکه نمی توانی به آن وارد شوی.غریب روزگاری که مردم غریبه پرست در هر گوشه به ستایش بتی مشغولند.بتی از جنس گوشت و خون و انسان.

انگار باید سر پیچ بعدی توقف کنم و به خدمت مقدس سربازی بروم.فکر کنم اگر ماشینی داشتم که سهیه اش شامل پارتی می شد می توانستم از این فرار کنم .فکر نمی کنم چون هنوز چند ماهی وقت هست شاید به آِغوش باز دره پاسخ دهم.

وقتی که بارون میاد آسمون به هم میریزه، دستشو دراز می کنه و هر چی که جلوش می آد،محکم،با ضربه بهش میزنه و بعد دوباره آروم میشه کاری. نمیتونه بکنه. گریه می کنه. از ناتوانیش گریه می کنه از اینکه نتونسته آسمون باشه گریه می کنه.

زندگیم این روزا عجیب شده. دیگه دلم تنگ نمیشه، دیگه از کسی دلم نمی گیره، رفتار دیگران ناراحتم نمیکنه.از خودم ناراحتم از اینی که هستم، از اینی که تظاهر می کنم هستم، ناراحتم از این که هستم یه هست بی ارزش که بود یا نبودش دل گیتی رو آزار نمیده.

حکومت‏های دیکتاتوری برای ماندن بر سر قدرت به مردمی نیاز دارند که مرعوب قدرت هستند، قالب بزرگ‏سالی را ترک و وارد قالب کودکی شده‏اند، متعاقب آن به رفتار بر پایه‏ی غرایز بازگشته‏اند و یادگرفته‏ها را به دست فراموشی سپرده‏اند، کار فکر را به دل داده‏اند، تفکر را تعطیل کرده‏اند و دنباله‏روی و هوراکشی را به تأمل در امور ترجیح می‏دهند. حالا این هوراکشی می‏خواهد برای دیکتاتور باشد یا برای فلان نویسنده و بهمان روشنفکر.

شهلا باورصاد

توصیه می کنم با صدای محسن نامجو به این شعر گوش کنید.

عیشم مدام است از لعل دلخواه             کارم به کام است الحمدلله

ای بخت سرکش تنگش ببرکش           گه جام زرکش گه لعل دلخواه

ما را به رندی افسانه کردند               پیران جاهل شیخان گمراه

از دست زاهد کردیم توبه                  وز فعل عابد استغفرالله

   جانا چه گویم شرح فراقت                چشمی و صد نم جائی و صدآه

کافر مبیناد این غم که دیدست            از قامتت سرو از عارضت ماه

شوق لبت برد از یاد حافظ                 درس شبانه ورد سحرگاه

 

گر تیغ بارد در کوی آن ماه                  گردن نهادیم الحکم لله

      آئین تقوی ما نیز دانیم                       لیکن چه چاره با بخت گمراه

ما شیخ و واعظ کمتر شناسیم             یا جام باده یا قصه کوتاه

من رند و عاشق در موسم گل             آنگاه توبه استغفرالله

مهر تو عکسی بر ما نیافکند              آئینه رویا آه از دلت آه

حافظ چه نالی گر وصل خواهی         خون بایدت خورد در گاه و بیگاه

امروز زنی را دیدم که شوهر و فرزندش پسرش را با ویلچیر به این طرف و آن طرف می برد.

جوانی را دیدم که سیگار می کشید و موهایش بلند بود،با هر پک سیگار فکرش را روشن تر می کرد و ریه هایش را تاریک.

زلیخایی دیدم که به دنبال دلبری بیست هزار تومنی بود.

مادری دیدم که انگشتری فیروزه ای زیبایی به دست داشت که با آن صورت گریان پسر سه ساله خود را تنبیه می کرد.

مردی را دیدم که کتاب های تاریخ مصرف گذشته می فروخت :کنز الیهود، علم جفر در سه جلسه.پ انصافا هم خوب مشتری داشت در این بساط بی عاشقی.

کافه ای دیدم که روی پیشخوان آن 2 لیوان کاغذی بود که از یکی از آنها دنباله دنباله نخ چای کیسه ای بیرون زده بود. کمی چای نوشیدم، تلخ بود.

راننده ای دیدم که بدون طرح ترافیک درست جلوی پای پلیس جولان می داد و کسی به او قفل زرد رنگ نزد.

در یکی از کوچه های بن بست ,عاشقی، دیدم. سریع روی خودم را برگرداندم.

87/12/18

ماندنم نه از سر اجبار است .ماندنم زان سو است که رمق پاها را با خود بردی.

سرگشتگی شبانه را با تو تقسیم کردم که شاید بتوانم گوشه ای از تنهایی ها را به یاد تو تفریق کنم ولی...

تو تو تو

جنست از جنس من نبود فلزت ناخالصی آلیاژ را داشت.گویی این روزها دیگر جنس اصل نیست و همه چیز چینی ، بند زده ،شکسته.

یادش به خیر کوچه هایی که خروج از آنها ساعت های طولانی می کشید.

یادش به خیر مردن با تو.

یادش به خیر تو. به هر سو می نگرم همه چیز نشان دارد.

رفتی و از رفتنت  آنهم پیش چشمانت استوار ایستادم.

دلم بود که شکست.

چند وقتی است به شدت درگیر اخبار انتخابات هستم . این دوره هنوز شروع نشده بوی خاصی میدهد بوی خشونت ارتجاعی از دو طرف.در این مدت ترجیح می دهم بیشتر بخوانم و گوش کنم تا اینکه نظر بدهم و بنویسم.امید وارم در این مدت حرکتی از هیچ یک از جناحین سر نزند که دیگر نتوان آنرا جبران کرد. گاهی وقتها در دل آرزو می کنم که کاش این دوره مملکت بدون رئیس جمهور بماند.چقدر مزخرف است این دموکراسی.